De oude deur van de studio in Vilvoorde kraakte altijd een beetje wanneer ze openging. Het was een geluid dat bijna niemand hoorde, want tegen de tijd dat de camera’s draaiden, zat iedereen te wachten op de grote stem die “Het Rad van Fortuin!” zou aankondigen. Maar wie er in de vroege ochtend werkte — decorbouwers, de make-upploeg, de technici die nog snel een kabel verlegden — kende dat geluid maar al te goed. Het was de soundtrack van een nieuwe opnamedag.

 

Walter Capiau kwam meestal tien minuten te laat. Niet omdat hij slordig was — integendeel, hij was een monomaan planner — maar omdat hij graag een kleine entree maakte. Het paste bij hem. Hij had een soort natuurlijke flair die hem voor de camera bracht nog vóór hij tegen iemand hallo zei. Zijn binnenkomst begon altijd hetzelfde: een luide “Goeiemorgen, iedereen!”, gevolgd door een knik naar de geluidsman en een tik op de schouder van de cameraman die het dichtst stond. En dan vroeg hij steevast: “Heeft iemand de koffie al geproefd? Is hij vandaag drinkbaar of levensgevaarlijk?”

Aurore was meestal al een uur bezig. Terwijl Walter nog over koffie grappen maakte, stond zij voor de spiegel en oefende ze de eerste paar bewegingen die ze die dag nodig had. Ze hield van precisie. De manier waarop ze een letter omdraaide, moest kloppen. Een zachte draai van de pols, een subtiele stap opzij, en een glimlach die niet te veel opviel maar toch uitnodigend bleef. Het was de elegantie van iemand die wist dat ze geen hoofdrol moest spelen, maar die wél essentieel was voor het ritme van de show.

 

De twee hadden een band die nooit helemaal in woorden paste. Er was vriendschap, respect, en vooral een soort vanzelfsprekendheid. Ze waren als een duo dat elkaar zonder woorden begreep — en dat moest ook, want live televisie liet geen ruimte voor misverstanden.

 

De eerste anekdote: het Rad dat niet wilde draaien

Het gebeurde tijdens het derde seizoen, op een woensdagnamiddag. De studio zat vol, het publiek was al warm gemaakt, en Walter stond klaar om de eerste kandidaat naar voren te roepen. Hij keek in de camera, trok zijn bekende glimlach en zei: “Dames en heren, we beginnen eraan!”

 

Maar toen de kandidaat het Rad vastnam en een ferme draai probeerde te geven, bleef het Rad… stil. Compleet stil. Het gaf geen kik. Er was een droge klik en dan niets.

 

Het publiek dacht eerst dat het een grap was. Walter ook. Hij stapte vrolijk naar voren, greep het Rad en wilde zelf een voorbeeld geven. “Zo moet je… draaien…” Maar ook hij kreeg het niet in beweging. Hij trok, duwde, probeerde het met finesse en daarna met pure brute kracht. Het Rad bleef koppig stil staan.

 

Het publiek begon te lachen. Aurore, die net naast het bord stond, legde haar hand voor haar mond om haar lach in te houden. Walter keek naar de regie, die in complete paniek zat te gebaren dat dit NIET gepland was.

Uiteindelijk kwam de decorbouwer op het podium. Live, terwijl het publiek toekeek. Hij kroop achter het Rad, rommelde wat met de as, trok zijn wenkbrauwen naar Walter op een manier die zei: “Ik doe m’n best, man.” Na drie minuten kwam het Rad eindelijk los.

 

Walter draaide het meteen, alsof hij een overwinning had behaald, en riep triomfantelijk: “Onze technici, dames en heren! Geef ze een applaus! Zonder hen zou ik hier een uur tegen dat ding staan duwen!”

Het werd een legendarisch moment. De kijkcijfers gingen die week nog omhoog. Mensen zeiden dat het precies dat soort onvoorspelbaarheid was dat Het Rad zo menselijk maakte.

 

Een blik achter de coulissen

De studio werd altijd te warm wanneer de spots aangingen. Aurore had daar last van. Ze zei vaak dat ze haar glimlach voelde wegsmelten zodra de opname startte. Walter plaagde haar dan: “Gij smelt helemaal niet, gij glanst gewoon harder.”

 

Hij had een manier om spanning weg te nemen zonder het te bagatelliseren. Kandidaten die nerveus zaten te wiebelen, sprak hij toe alsof ze oude vrienden waren. “Weet ge wat het ergste is dat kan gebeuren? Dat ge failliet gaat? Dat gebeurt in het echt ook dagelijks, dus kom, relax, we zijn hier om plezier te maken!”

 

Een van de meest memorabele kandidaten was een vrouw uit Limburg die zo zenuwachtig was dat ze bij de eerste ronde het woord “postzegel” probeerde op te lossen terwijl er maar twee letters op het bord stonden. Walter keek naar haar, naar het bord, en toen weer naar haar. “Mevrouw… als u dit juist heeft, geef ik persoonlijk mijn salaris van deze week aan u.” Het hele publiek lag plat. Aurore moest even wegkijken omdat ze dreigde te lachen terwijl ze een ‘T’ moest onthullen.

 

De oplossing was uiteindelijk “pastoor”, wat helemaal niets met postzegels te maken had. Walter vertelde later backstage dat het een van de momenten was waarop hij zich realiseerde hoe hard de camera’s werkten op iemands zenuwen. “Ge ziet de stress in hun ogen op een manier die je in het echte leven nooit zou zien.”

 

Aurore en de briefjes

Een minder bekend feit — maar volledig waar — was dat Aurore in elke pauze kleine briefjes schreef. Geen brieven voor fans, geen notities voor de regie, maar mini-berichtjes voor zichzelf. Affirmaties avant la lettre. Dingen als:

• “Rustig ademen.”

• “Denk aan je ritme.”

• “Het bord volgt jou, niet omgekeerd.”

  
  

Ze stopte ze in haar handtas of liet ze bij haar make-uptafel liggen. Soms vroeg Walter wat ze schreef. Ze lachte dat weg. “Niks bijzonders. Ge moogt het niet zien, het is mijn magie.”

 

Pas jaren later gaf ze toe dat die briefjes haar hielpen om te blijven functioneren in het circus van televisie. De druk was groot. Mensen vergeten dat. Ze was geen pratend element, geen grappende presentator. Ze had haar rol, en die moest perfect zijn — elke keer opnieuw.

 

Het publiek en de truien van Walter

In de winter droeg Walter altijd dezelfde soort truien: dikke, wollen, vaak vrolijk gekleurd. Een keer kwam een fan naar de studio met exact dezelfde trui. Een cadeau. “Voor als ge het koud hebt,” zei ze. Walter kon het niet laten om de trui meteen aan te trekken.

 

Die dag stond hij voor het Rad in een tomaatrode trui met een veel te grote halsopening. Aurore fluisterde achter de schermen: “Ge ziet eruit alsof ge door uw kleren gezakt zijt.” Walter lachte en zei: “Ik ben een man van het volk. Soms is het volk gewoon slecht gekleed.”

 

De anekdote van de kandidaat die niet wist dat hij al gewonnen had

Het was een drukke draaidag. Er zaten drie afleveringen na elkaar in de planning. Iedereen was moe. De kandidaten op het podium waren in de war door de lichten, het lawaai en het constante ritme van draaien, raden en gokken.

In de finale moest een man een woord oplossen dat eigenlijk simpel was. De letters stonden er bijna allemaal. Aurore draaide de tweede laatste letter om en keek naar Walter met een blik van: “Hij gaat dit hebben.”

 

Walter keek naar de kandidaat en zei: “Neem uw tijd.” De kandidaat fronste, dacht lang na, en mompelde: “Hmmm… geen idee.” Het publiek begon zachtjes te fluisteren. Aurore hield haar adem in.

Walter vroeg: “Zijt ge zeker?”
De man knikte: “Ja, ja, geen idee.”

 

Er viel een stilte. Toen zei Walter rustig: “Maar meneer… het woord staat er. Ge moet het gewoon zeggen.”

De kandidaat keek naar het bord, liet zijn mond openvallen en riep plots: “AH! KAASBROODJE!”

Het woord was kasseistrook.

 

Aurore barstte bijna in lachen uit. Walter keek naar de regie, die zich nauwelijks recht kon houden. Het moment werd een cultfragment dat jarenlang in compilatievideo’s opdook.

 

Het Rad in Merendree

Jaren na het einde van de show duikt het Rad zelf plots op in een garage in Merendree. De eigenaar had het gekocht op een veiling toen VTM oude decors opruimde. Hij wist wie Walter was, en hij had een zwak voor televisiegeschiedenis. Het Rad stond daar jarenlang, een beetje stoffig, maar nog altijd indrukwekkend.

 

Toen Walter er later van hoorde, lachte hij: “Ons Rad heeft een beter pensioen dan ik.”
En toen een journalist vroeg wat hij ervan vond dat een stukje van zijn carrière nu in een garage stond, zei hij: “Dat is niet zomaar een garage. Dat is een mausoleum van plezier.”

 

Aurore ging het Rad ooit bezoeken. Ze tikte zachtjes tegen een van de vlakken en zei: “Ge zijt geenszins veranderd.” Het was een moment dat niemand filmde, maar dat ze later vertelde aan een vriendin. Lees hier het verhaal.

 

Walter na de show

Na zijn tijd bij Het Rad bleef Walter een publiekstrekker. Mensen spraken hem aan in de supermarkt. “Meneer Capiau, draait het Rad nog steeds even zwaar?” vroeg een oudere dame ooit. Walter antwoordde: “Af en toe, maar dat ligt eerder aan mijn rug dan aan het Rad.”

 

Hij had een zachte manier om nostalgie te benaderen. Hij bagatelliseerde zijn invloed niet, maar hij zwelgde er ook niet in. “We hebben mensen een halfuur plezier gegeven, dat is alles. Maar het was schoon plezier.”

 

Aurore in stilte

Aurore verdween uit de schijnwerpers. Niet omdat ze iets te verbergen had, maar omdat ze vond dat haar rol vervuld was. Ze had nooit om roem gevraagd. Ze had roem gekregen omdat ze precies wist hoe ze niet in de weg moest lopen.

Wanneer mensen haar nog herkenden — en dat gebeurde meer dan ze had verwacht — vroegen ze bijna altijd hetzelfde: “Hoe was Walter achter de schermen?” Aurore antwoordde altijd hetzelfde: “Zoals ge hem zag. Alleen… soms nog liever.”

 

De dag dat Walter het Rad kuste

Het gebeurde op de finale-opname van een seizoen. Het was een emotionele dag. De crew wist dat er misschien veranderingen op komst waren. Walter voelde het ook.

 

Na de allerlaatste scène liep hij naar het Rad, legde zijn hand op de bovenkant, en zei zacht: “Ge hebt mij veel gegeven.” En dan gaf hij het Rad een korte kus.

 

 

Het publiek dacht dat het een grap was. Maar Aurore, die vlakbij stond, zag iets anders. Ze zag een man die wist dat televisiemagie zelden terugkomt in dezelfde vorm.